Vasilisa Corni


Istorijat kvantne medicine


Kvantna medicina je naučna grana koja spaja najsavremenija dostignuća biofizike i kvantne fizike sa otkrićem koherentnog elektromagnetnog polja organizma. Reč je o holističkoj metodi, koja posmatra čoveka kao celinu, kao (ne)sklad tela, psihe i okoline i koja je potpomognuta modernom kompjuterskom tehnologijom. Termin kvantna medicina je počeo da se koristi kada su kvantni fizičari prepoznali da je postojanost živih organizama, njihovo materijalno oblikovanje i sve procese u njima nemoguće u potpunosti razumeti bez upliva kvantne fizike odnosno, kvantne mehanike.

Otkrića brojnih naučnika su, kao delići slagalice, prethodila stvaranju nove slike, novog pogleda na žive organizme. Evo nekih od tih otkrića.

Godine 1925. Georg Lakhovski, u svojoj knjizi, "Tajna života", ukazuje da svako živo biće emituje elektromagnetne (EM) signale i da se ćelijsko jedro ponaša kao električno oscilatorno kolo slično radio odašiljaču ili prijemniku.

Početkom 20. veka američki naučnik Royal Rife otkriva da ćelije izložene elektromagnetnim talasima rezonuju sa njima i apsorbuju ih kroz svoje rezonantne strukture. Sa povećanjem snage talasa, iznad određene granice, dolazilo je do razaranja ćelija pucanjem njihovih membrana. Dr Rife je na osnovu ovog otkrića konstruisao aparat MOR (mortal oscilating rate) koji je mogao selektivno da uništava jednu vrstu ćelija (mikroorganizama, bolesnih ćelija) ne povređujući pri tom druge, zdrave ćelije. Da bi nešto ušlo u rezonancu sa nekim talasom, mora i samo posedovati frekvenciju datog talasa. Iz eksperimenata dr Rife-a zaključeno je da svaki živi mikroorganizam i svaka ćelija uopšte, ima svoju jedinstvenu frekvenciju.

Tokom 1945. godine profesor Bur na Medicinskom fakultetu Univerziteta Jejl, nakon završtka petogodišnjeg istraživačkog projekta, koji je uključio mnogobrojne biologe, naučnike i vojsku SAD-a, daje zaključak da "sva živa bića poseduju složena EMP".

Šezdesetih godina dr Robert Becker, otkrio je da se elektromagnetnom stimulacijom povređenih kostiju i drugih tkiva, menja polaritet ćelija i tako pospešuje zarastanje rana.

Nemački naučnici, lekar Franc Morel i ing. elektronike Erich Rasch su tokom 70ih godina proslog veka, merili elektromagnetne talase na akupunkturnim tačkama i otkrili razliku između harmoničnih EM talasa zdravih i neharmoničnih EM talasa bolesnih organizama. Dr Morelu je takođe bilo jasno, da je mnogo jednostavnije delovati direktno na predfazu biohemijskih procesa, a to je korekcija poremećenih EM talasa, nego uticati na komplikovane biohemijske procese, kao što se to čini na primer sa farmakopreparatima. Napravili su aparat koji detektovane EM talase pacijenta modifikuje i pretvara ih u individualne terapijske signale, koji zatim koriguju poremećene frekvencije u telu pacijenta. Metod lečenja je po njima dobio ime MORA.

Čuveni britanski naučnik Frelih je šezdesetih godina pokazao da frekvencije talasa, karakterističnih za ćelijske membrane svih živih organizama, leže u opsegu od 1010-1011 Hz, što je opseg mikrotalasa. Ćelije, tačnije njihove membrane su mesto nastanka i održavanja koherentnog elektromagnetnog polja tela u milimetarskom dijapazonu EM talasa. Poseban značaj ovog otkrića je u tome što je ono poslužilo za shvatanje da je čovek, kao i svi ostali živi organizmi, makroskopski kvantno mehanički objekat. Kako?

Nastavak: Istorijat kvantne medicine 2. deo